بعد از هر عبادتي كه كردي از روي جدّ و واقع از آن عبادت و از آن دروغ ها كه در محضر حق تعالي گفتي ، از آن نسبت ها كه بي جهت به خود دادي ، استغفار كن . آيا خجالت ندارد كه در نماز مي گويي «الحمد لله رب العالمين» ؟ آيا شما جميع محامد را از حق مي دانيد يا اينكه براي بندگان ، بلكه براي دشمنان او محمده ثابت مي كنيد ؟ آيا دروغ نيست قول تو كه مي گويي «رب العالمين» با اين كه ربوبيت را در همين عالم براي غير ثابت مي كني ؟ خجالت ندارد كه مي گويي «اياك نعبد و اياك نستعين» ؟ آيا تو عبادت خدا مي كني يا عبادت بطن و فرج خود ؟ آيا تو فقط استعانت از خدا مي طلبي ، يا در كارها چيزي كه در نظر نيست خداست ؟
برگرفته از كتاب چهل حديث امام خميني
آيت الله جوادي آملي در مورد پرخوري مي فرمايند :
يكي از بيانات نوراني حضرت امير اين است كه لَمْ تَجْتَمِعَ الْفِطْنَةُ والْبِطْنَة يعني فطانت و هوشمندي با پرخوري جمع نميشود. پُرخور هرگز خردمند نميشود، چرا؟ براي اينكه تمام تلاش و كوشش روح اين است كه اين غذاها را هضم كند و ديگر فرصت انديشيدن ندارد. درست مثل آن است كه شما يك انسان متخصص دانشمند را رفتگر كوي و برزن كنيد كه زبالهها را جمع كند.
اگر كسي بتواند استاد باشد چرا او را به رفتگري وادار كنيم. روح انسان ميتواند استاد و مربي خوبي باشد، حيف است او را رفتگر جسم كنيم، بگوييم زبالهها را جمع كن.