صاحب تفسير الميزان ، علامه طباطبايي در موعظه اي ارزشمند مي فرمايند :

كسي كه مي خواهد اهل معرفت شود بايد معاشرتش را مخصوصا با اهل غفلت كم كند و فرش هر مجلسي نباشد و از معاشرت هاي بي فايده و بي مغز تا مي تواند اجتناب نمايد و طوري نشود كه با همه و در هر مجلسي حاضر شود . همچنين براي كسي كه مي خواهد اهل معرفت شود لازم است كه در خوردن حتي حلال ، ميانه رو باشد ؛ بلكه تا گرسنه نشده سر سفره حاضر نشود و تا اشتها دارد دست از غذا بردارد ؛ و از لحاظ خواب و سخن گفتن نيز بايد حد اعتدال را مراعات نمايد .

حضرت آيت الله العظمي خامنه اي در مورد نماز مي فرمايند :

حقيقتاً اين نماز هايي كه مي خوانيم اداي بندگان خدا را در مي آوريم . بنده به خودم مراجعه مي كنم اين طوري مي بينم . چون بندگان برجسته ي خدا طور ديگري نماز مي خوانند ؛ تسبيح كه مي كنند ، تسبيح از دل و جانشان بر مي خيزد ؛ سجده كه مي كنند در واقع دلشان سجده مي كند .

چطور تشخيص بدهيم كه عَمَلمان براي رضاي خداست يا هواي نفس ؟ و آنگاه جواب دادند :

در اوايل امر يك مشخصاتي داره ، ولي در وسط و آخر تشخيص دشوارتره ! در اوايل وقتي آدم كاري را براي رضاي خدا انجام ميده ، يك بهجت و انبساط دروني بهش دست مي ده و اون بهجت علامت قبول اعمال است ، مثل اين كه انسان دست فقيري رو مي گيره و بعد در نمازي كه مي خونه يك حالت توجهي به انسان دست مي ده . اون حالت بهجت علامت قبوليست .

و بعد مي فرمودند :

اما به اين ها دل خوش نكنيد ، اين ها نُقل و كشمش راهه !

حضرت آيت الله مصباح يزدي مي فرمايند :

هر هفته اعمال ما خدمت حضرت ولي عصر عجل الله تعالي فرجه الشريف ارائه مي شود . ببينيم آيا حضرت خوشحال مي شوند يا ناراحت ؟ اگر در چنين شرايطي با حضرت رويارو شويم ، آيا مي توانيم به چشم ايشان نگاه كنيم ، يا اينكه بايد سر افكنده باشيم و حال شرم بر ما غالب باشد ؟

فقيه و عارف وارسته حضرت آيت الله العظمي بهجت (حفظه الله) در پاسخ به شخصي كه در مورد علامت مهر كه گاهي بر اثر سجده ي طولاني بر پيشاني مي ماند پرسيده بود اين گونه فرمودند :

سجده ي طولاني از عباداتي است كه كمر شيطان را مي شكند . اما كسي كه سجده ي طولاني انجام مي دهد بايد مواظب باشد كه مرتكب ريا نشود . بعد از سجده بايد جلوي آيينه بايستد و ببيند آيا جاي مهر در پيشانيش نقش بسته است يا نه ، اگر نقش بسته بود مقداري بمالد تا به صفت رذيله مبتلا نشود .